//////

Miesięczne archiwum: Listopad 2012

Postawy wobec pracy „w ogóle” okazały się zdecydowanie bardziej pozytywne niż postawy wobec własnej pracy zawodowej. Urzędnicy skłonni byli uważać, że pra­ca zawodowa w ogóle może nadawać sens ludzkiemu życiu, stanowić źró­dło wielu radości i satysfakcji człowieka, że niekoniecznie pracuje się dla pieniędzy. Natomiast pod adresem własnej pracy zawodowej zgła­szali wiele zastrzeżeń. Niewielu badanych urzędników znajdowało przy­jemność w swojej pracy, miało poczucie przydatności na aktualnym sta­nowisku. Sporo negatywnych opinii wyrażali też oni odnośnie do orga­nizacji pracy i wysokości zarobków. Tak więc fakt, że pracownicy deklarują mało pozytywne lub wręcz negatywne postawy wobec swojej pracy, nie znaczy, iż są dla niej „straceni . Warto więc, stwierdziwszy negatywną postawę pracownika wobec wykonywanej pracy, przekonać się, czy towarzyszy jej równie negatywna postawa wobec wszelkiej pracy zawodowej.

Jeżeli pracow­nik taki ma pozytywny stosunek do pracy jako wartości, to jest praw­dopodobne, że jego postawa do tego, co robi, zmieni się wraz ze zmianą np. stanowiska pracy, grupy pracowniczej, zakładu pracy względem za­wodu. Ważnym momentem w analizie pracy jako obiektu postaw jest też fakt, że praca jest zjawiskiem złożonym, wielowymiarowym. Praca to przecież zarówno to, co się robi, jak i to, z kim się współpracuje pod czyim kierownictwem, a także to, w jakich warunkach i za jaką graty­fikację. Uzmysłowienie sobie wielowymiarowości tego obiektu postaw, jakim jest praca zawodowa, oraz właściwe wyodrębnienie jego aspektów są ważne w badaniach nad postawami przede wszystkim dlatego, że trudno spodziewać się jednolitej postawy wobec obiektu o tak szerokim zakresie.